अध्याय 2, श्लोक 47

कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन।
मा कर्मफलहेतुर्भूर्मा ते सङ्गोऽस्त्वकर्मणि॥

तुझा अधिकार केवळ कर्मावर आहे, त्याच्या फळावर कधीच नाही. फळ हा तुझा हेतू नसावा आणि कर्म न करण्यातही आसक्ती नसावी.

अध्याय 2, श्लोक 48

योगस्थः कुरु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा धनञ्जय।
सिद्ध्यसिद्ध्योः समो भूत्वा समत्वं योग उच्यते॥

योगात स्थिर राहून कर्मे कर; आसक्ती सोडून, यश-अपयशात समभाव ठेव. या समत्वालाच योग म्हणतात.

अध्याय 2, श्लोक 14

मात्रास्पर्शास्तु कौन्तेय शीतोष्णसुखदुःखदाः।
आगमापायिनोऽनित्यास्तांस्तितिक्षस्व भारत॥

थंडी-उष्णता आणि सुख-दुःख ऋतूंप्रमाणे येतात आणि जातात. ती शाश्वत नाहीत, म्हणून त्यांना धीराने सहन करायला शिक.

अध्याय 2, श्लोक 20

न जायते म्रियते वा कदाचिन्नायं भूत्वा भविता वा न भूयः।
अजो नित्यः शाश्वतोऽयं पुराणो न हन्यते हन्यमाने शरीरे॥

आत्मा कधीही जन्म घेत नाही आणि कधीही मरत नाही. तो अजन्मा, नित्य आणि पुरातन आहे; शरीराचा नाश झाला तरी त्याचा नाश होत नाही.

अध्याय 4, श्लोक 7

यदा यदा हि धर्मस्य ग्लानिर्भवति भारत।
अभ्युत्थानमधर्मस्य तदात्मानं सृजाम्यहम्॥

जेव्हा जेव्हा धर्माची हानी होते आणि अधर्म वाढतो, तेव्हा तेव्हा मी स्वतःला प्रकट करतो.

अध्याय 6, श्लोक 5

उद्धरेदात्मनात्मानं नात्मानमवसादयेत्।
आत्मैव ह्यात्मनो बन्धुरात्मैव रिपुरात्मनः॥

स्वतःच्या मनाने स्वतःचा उद्धार कर, स्वतःला खाली पाडू नकोस. मन हेच तुझे सर्वोत्तम मित्र ठरू शकते आणि मन हेच तुझे सर्वात मोठे शत्रूही.

अध्याय 18, श्लोक 66

सर्वधर्मान्परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज।
अहं त्वा सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि मा शुचः॥

इतर सर्व धर्म सोडून फक्त मलाच शरण ये. मी तुला सर्व पापांपासून मुक्त करीन. शोक करू नकोस.