അധ്യായം 2, ശ്ലോകം 47

कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन।
मा कर्मफलहेतुर्भूर्मा ते सङ्गोऽस्त्वकर्मणि॥

നിനക്ക് അവകാശം കർമ്മത്തിൽ മാത്രം, അതിന്റെ ഫലത്തിൽ ഒരിക്കലുമില്ല. ഫലം നിന്റെ ലക്ഷ്യമാകരുത്, കർമ്മം ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതിലും ആസക്തി പാടില്ല.

അധ്യായം 2, ശ്ലോകം 48

योगस्थः कुरु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा धनञ्जय।
सिद्ध्यसिद्ध्योः समो भूत्वा समत्वं योग उच्यते॥

യോഗത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്ന് കർമ്മം ചെയ്യുക; ആസക്തി ഉപേക്ഷിച്ച്, വിജയത്തിലും പരാജയത്തിലും സമഭാവം പുലർത്തുക. ഈ സമത്വമാണ് യോഗം എന്ന് പറയപ്പെടുന്നത്.

അധ്യായം 2, ശ്ലോകം 14

मात्रास्पर्शास्तु कौन्तेय शीतोष्णसुखदुःखदाः।
आगमापायिनोऽनित्यास्तांस्तितिक्षस्व भारत॥

തണുപ്പും ചൂടും, സുഖവും ദുഃഖവും ഋതുക്കളെപ്പോലെ വരികയും പോവുകയും ചെയ്യുന്നു. അവ ശാശ്വതമല്ല, അതിനാൽ ക്ഷമയോടെ സഹിക്കാൻ പഠിക്കുക.

അധ്യായം 2, ശ്ലോകം 20

न जायते म्रियते वा कदाचिन्नायं भूत्वा भविता वा न भूयः।
अजो नित्यः शाश्वतोऽयं पुराणो न हन्यते हन्यमाने शरीरे॥

ആത്മാവ് ഒരിക്കലും ജനിക്കുന്നില്ല, മരിക്കുന്നുമില്ല. അത് അജവും നിത്യവും പുരാതനവുമാണ്; ശരീരം നശിക്കുമ്പോഴും അതിന് നാശമില്ല.

അധ്യായം 4, ശ്ലോകം 7

यदा यदा हि धर्मस्य ग्लानिर्भवति भारत।
अभ्युत्थानमधर्मस्य तदात्मानं सृजाम्यहम्॥

എപ്പോഴെല്ലാം ധർമ്മത്തിന് ക്ഷയം സംഭവിക്കുകയും അധർമ്മം വളരുകയും ചെയ്യുന്നുവോ, അപ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുത്തുന്നു.

അധ്യായം 6, ശ്ലോകം 5

उद्धरेदात्मनात्मानं नात्मानमवसादयेत्।
आत्मैव ह्यात्मनो बन्धुरात्मैव रिपुरात्मनः॥

സ്വന്തം മനസ്സുകൊണ്ട് സ്വയം ഉയർത്തുക, സ്വയം താഴ്ത്തരുത്. മനസ്സ് തന്നെ നിന്റെ ഏറ്റവും നല്ല സുഹൃത്താകാം, മനസ്സ് തന്നെ നിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രുവുമാകാം.

അധ്യായം 18, ശ്ലോകം 66

सर्वधर्मान्परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज।
अहं त्वा सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि मा शुचः॥

മറ്റെല്ലാ ധർമ്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നെ മാത്രം ശരണം പ്രാപിക്കുക. ഞാൻ നിന്നെ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിപ്പിക്കും. ദുഃഖിക്കരുത്.